Endeleg var vi på runderingstrening igjen. Nyinnkjøpte walkiar (naboen og sonen kosar seg med dei gamle) skulle testast.
Vi har hatt finvêr lenge så regnty var ikkje plagget som eg hadde lyst å ha på meg. Det blir sikkert bare nokre dråpar og akkurat då vi drog var det opphald og gløtt av sol... I følge yr.no skulle det ikkje regne før kl 12. Så med t-skjorte, fleecejakke, fjellbukse og låge sko bar det avgarde.
På Sviland møtte vi 3 andre ekvipasjar (Lise&Scott, Gro&Maja, Isabell og Tom Ove&Balder).
 |
| Vi blei litt våte.... |
Ekko blei sistemann ut. Det småregna litt, men pytt. Før han skulle til pers, leika vi og han sprang fritt rundt i skogen. Brått høyrde eg ein lyd frå han. Ikkje dei vanlege lydane, men ein som fekk meg til å vere på vakt. Han kom ikkje då eg ropte. Ka var dette? Fløyta plar vere sterk lokkelyd. Eg gjekk slik at eg kunne sjå han frå grusvegen og der stod han og omtrent venta på meg. Ville ikkje kome ut, men trippa og ville ha kontakt. Eg inn. Såg ikkje noko, men fekk han med meg ut. Han verka slapp, ville legge seg ned. Raske tankar om hoggormbitt for gjennom hovudet. Fekk meldt inn til dei som venta som figurantar at vi blei forsinka og Isabelle reagerte raskt og praktisk. Fekk meg til å gå att og fram med han. Vi kjente på kroppen og oppdaga at han hadde mista litt pels på eine foten. Det kunne vere at han hadde sett seg fast i noko eller eit forsøk på bitt frå eit lite dyr som er blitt forstyrra av snushanen. Men elles såg han betre ut og vi stilte til rundering.
Full melding var programmet i begge øktene. Gjekk greit, men litt liten fart, særleg inn til meg med meldinga. Etter tips frå Isabelle haldt vi Ekko igjen medan eg stod ved linja. Då var han mykje meir på hogget då ho slapp han. Vi oppdaga og at han dempa på veg inn til meg med bittet. Gjekk med han ut til figurant. Gjekk frå han og begynte å springe inn. Figurant slapp han straks han tok bittet og Ekko kom i full fart bak meg. Eg snudde meg raskt, han runda meg og i fullt firsprang ut til figurant igjen. Det vil eg prøve meir. Det er tydeleg ikkje sterkt nok i han at å kome inn til meg fort, gjer òg fortare sjansen til å kome ut til premien (figuranten).
Figurantane (Tom Ove og Gro) fekk han i god leik så dei var skikkeleg kjekke å springe ut til. Vi har altså våre detaljar å jobbe vidare med, men nøgd med treningsdagen.
 |
| Etter hardt arbeid er det tid for kvile |
I pausen mellom øktene sette vi oss under nokre tre for å innbille oss at det ikkje regna. Etterkvart var eg så våt at eg ikkje greidde å innbille meg det lenger. Vi sette i gang med økt nr 2. Då det var min tur til å lufte Ekko før sjølve treninga, sette eg meg i bilen med varmen på. Var våt og kald på hendene. Men gje oss, nei det ville ingen. Og hundane våre bryr seg lite om at dei blir våte, bare dei får trene.
Det gode med trening, er at både hund og eigar unnar seg ein liten høneblund (eigar ein varm dusj i tillegg) etterpå. Hunden sin blund varer forresten resten av dagen...
Det viktigaste for meg er jo mat og leik (i tillegg til å få sove då). Eg plar legge griseøyrer, bitebein ol i terrassekassen ein periode før eg et det. Kjenner at slik mat treng å godgjere seg. Det einaste er at det blir så travelt for det er jo stadig fuglar som prøver seg. Eg ligg i giv akt og spring fort for å ta dei. I tillegg må eg ut å sjekke med jamne mellomrom utanom òg. Det er visst irriterande i følge matmor, men ho forstår seg ikkje på slikt. Litt lagring skapar gourmet mat.
