Vi lever enno

Det har vore to travle år med mykje skriving og lesing, men ikkje eit ord her.

Men no prøver eg igjen.

Kva har så Ekko og eg drive med sidan sist? Jo, det same som før. Ekko blir fast trent med rundering og spor. Han elskar å få oppdrag og vil gjerne løyse dei på sin eigen måte. Eg har i periodar prøvd på korleis han kan ha det som pensjonist, men det har han ikkje særleg forståing for. Utan trening blir han rastlaus.

Rundering.
Vi trener stort sett rundering om laurdagane. Som regel plar Ekko springe ut som ein unghund og midt i løpet oppdagar han at han er gamal og må ta det med ro. Men når han kjem fram til figurantane er det kjempegøy med drakamp. Etter nokre slag plar han melde frå til figurantar at han vil ha kos og godbit for å ikkje slite seg heilt ut.
Eg bruker ikkje fastbittet då det stadig blir øydelagt, men eg varierer mellom lausbitt og rett i belønning. Han er aldri i tvil om ka han skal gjere så det er mest dagsformen som pregar resultatet.

Spor.
Den største lukka på jord er å gå spor i utmark. Då kan han gå lenge og gjev ikkje opp. Asfaltspor er passe kjekt. I det siste har han fått blanding av asfalt og gras og det har friska opp sporet.

--
Det å ha ein hund på 11 år er sjarmerande og gjev meg litt grublerier. Han må oftare ut for å tisse enn før. Han er blitt veldig rutineprega. Tidleg i seng og tidleg opp. Hoftene, som eg fekk beskjed om kunne skape store problem for han alt i ungdommen, er ikkje eit problem enno. Men han vil ikkje vere aleine heime. Han vil vere der eg er. Heile tida. Det tyder at han meir enn gjerne vil bu i bilen i staden for å sove i "silkeseng" heime når eg arbeider. Merkeleg skrue.

Ekko lever eit lukkeleg liv der ungane i gata roper på han og klappar og koser med han. Vi møter gamle og unge som har eit forhold til han og som pratar litt med meg òg.

Ein lukkeleg senior

Lise Lunde har tatt ein fin serie av Ekko mens han held på med det kjekkaste han veit: finne folk (her: rundere). Ekko brukar ikkje fastbitt då det ofte er vanskeleg å få til å henge langt nok ned for ein stor hund, men han melder med lausbitt. Vi varierer mellom lausbitt og rett i belønning. Treningslaurdagane er eit høgdepunkt for oss begge. 

Siste laurdag i månaden er det sportrening. Denne gongen hadde eg fokus på detaljane. Eg treng stort sett ikkje vere redd for at Ekko ikkje finn det han skal, men eg har ein mistanke om at han tar snarvegar for å kome dit. Det fekk eg bekrefta denne dagen. Han kutta svingar, men kom seg alltid innpå igjen. Trur eg skal pirke litt ei stund. Bør jo ikkje skli heilt ut sjølv om han tar seg seniorrettar.

Eg satsar på at vi snart er i gang med sportrening på måndagane igjen. Hjernen til Ekko er i alle fall ikkje klar for å pensjonere seg. Han elskar framleis å leike og syns matmor er altfor sløv. Altså ein lukkeleg senior.

Eg har noko i nasen..

Lukta blir sterkare

og sterkare

og sterkare

oj, tampen brenn

Hei! Eg fann deg (gje meg lausbittet så eg får meldt frå til matmor at du er her)

 Bli med du òg!

Vi ligg ikkje på treningslatsida, bare skrivelatsida

Vi har trent minst 2 gonger i veka, men eg finn visst aldri ro til å skrive om det. Vi har trent spor på asfalt, på snø og i skogen. Og vi har rundert. Skal prøve å få litt orden på det eg har observert under treningane i alle fall.

Tre på Dale

ASFALTSPOR:
Ekko har hatt fleire gode spor. Han går med nasen litt høgt, men har vore sikker. Men han har òg kveldar der han er på heisatur og bare vil lukte på det han har lyst til. Aller helst vil han at vi skal leike. Altså ikkje stabil i det heile.
Det opplegget vi har hatt i det siste, har fungert veldig bra. Vi legg spor for kvarandre og bruker kritt ivrig. Vi stopper og premierer når hunden har gått eit stykke konsentrert. Eg kan ikkje ta opp premie frå lomma medan han går for då stoppar han. Må bruke stemmen for å fortelje at det han gjer er verd premie. Etter ei feststund, set vi hunden på spor igjen og går vidare. Målet er å gå lengre og lengre utan å stoppe for premiering.
Eg har brukt lite lukt i sporet (utanom sporleggar si eiga lukt), men trur eg må gå litt tilbake i treninga etter at vi bytta plass.


SNØPÅASFALTEN-SPOR
Ein kveld var det snø der vi hadde tenkt å gå spor. Det var ei interessant oppleving. No såg eg tydeleg korleis Ekko spora. Han lot nasen bevege seg på begge sider av sjølve sporet, men var tydeleg på retning og kor han skulle. Eit spor blei vanskeleg. Vi forstod ikkje kvifor, heilt til Lise kom på at det kunne kome trekk frå der ho hadde gått då ho kom tilbake frå sporet. Det var ferskare lukt og Ekko ville dit heile tida.


SKOGSSPOR
Siste laurdag i januar var vi på Dale. Det var surt og kaldt. Sterk vind og snø i lufta. Men vi skulle jo vere tøffare enn toget og la ut kvar vårt spor inne i skogen. Trea vaia verre og bak i nakken sat ein liten som sa at dei kan velte desse trea...
Sporet blei ikkje liggande lenge på grunn av veret. Sporet var ca 500 m og Ekko var sikker frå starten. Eg hadde greidd å tenkje vindretning då, men måtte jo ta ein del svingar. Dei kom heldigvis då han var på sporet og greidde å halde seg i hovudsporet. Veldig kjekt å gå eit spor i skog og mark etter all asfalten. Hunden såg ut til å nyte det stort.

RUNDERING
Rundering i Sælandskogen saman med Marit, Jan Inge, Lise og 4 hundar. Det var kaldt, men vi hadde kledd oss godt.
Ekko si runderingsøkt skulle vere med melding. Han spring fint ut, melder og leikar på dei første funna, men blir fort trøytt og vil over til godbitar. På dei siste slaga gjekk eg over til flying og rett i belønning. Etter slag 7 blei Jan Inge sendt over på motsett side av der han var slik at Ekko fekk eit blindslag og samstundes låg det ein figurant nære vegen på motsett side.
Eg var spent på om han sprang ut. Og på Ekko vis kryssa han midtlina fint og stoppa nokre meter inni skogen. Han har ein tendens til å stoppe og bruke nasen for overvêr før han spring vidare. Han sprang vidare. Då han ikkje fann nokon framover i terrenget, snudde han og sprang tilbake til der han hadde gjort funn sist  (på den sida), men kom fort fram igjen. Blei ropt inn på midtlina og fekk krysse fort. Stort med belønning hjå Jan Inge på andre sida.

Ei kjekk økt.


Denne laurdagen var vi på Sviland. Det blei ei heilt ny midtline og tett skog og ein del hogst på sidene. Eg ville ha flying og figurantar på ca 30 meter. Ekko sprang veldig bra. Han har godt driv framover og hadde funn på alle 10 postane. Grunnen til at det blei flying var rett og slett at eg ikkje hadde lyst til å kave meg inn i tett skog. Og gamlefar elskar flying og fortener flying. Han er stødig på melding, men elskar fridomen med å få jobbe heilt sjølvstendig.

Funn!

Andre økta blei overvêrsøk. Det bles godt så vi såg på retningen og bestemt oss for kor ho skulle gå inn for å gøyme seg og kor eg skulle begynne søket. Jaja. Vinden snudde.... Eg måtte endre litt strategi og Ekko såg ut som han bare gjekk rundt og koste seg i skogen. Etterkvart såg eg Lise, men ferten nådde ikkje turgåaren. Ikkje før han var forbi. Då ranka heile kroppen seg. Nasen i veret og rask snu for å springe mot Lise. Veldig kjekt å sjå på. Her må eg jobbe med korleis eg skal bevisstgjere han at vi er på jobb når ingenting skjer over lengre tid.

Og på måndag er vi klar for meir asfalt...

Vi er i gang igjen!

Desember blei travel. Men vi rakk litt sportrening før det blei juleferie og livsnyting for både tobeinte og firbeinte.
MEN.
Vi har kome godt i gang med 2014!
Første laurdag i 2014 stilte 5 treningsivrige menneske og 4 hundar i Sælandsskogen. Det var vått og grått slik det hadde vore i vekesvis. Men ka gjer vel det når vi ha telt å legge slagplan og drikke kaffi i.

Ekko skulle bare få ha det kjekt denne laurdagen. Ingen melding. Bare flying. Eg ville sjekke litt framdrift og trene kondisjon.

Han sprang og fann alle figurantar. Leika godt og framdriften var bra. Ei finfin økt og ein lukkeleg hund.

Eg tenkjer ein del på at fleire av dei gamle treningshundevenene er døde og at Ekko er den eldste i laget for tida. Han som dyrlegen ikkje rekna med ville bli så gamal, etter dei hoftene han hadde då han blei testa som 1åring. Men bajasen held koken. Eg ser han er stivare visse dagar og har stort behov for å vere nær meg, men i arbeid er han aktiv og like læreglad.

Måndag 6.januar var asfaltgjengen på plass. Mørkt og vått var det, men ka gjer det når vi har kritt og lykt. Begge deler ser eg at vi treng i mørkret. Kritt for å markere sporet innimellom og lykta for å finne krittmerket når hunden er i tvil.

Ekko er blitt ganske stødig på asfaltspor. Han ser ikkje lenger ut som eit spørsmålsteikn. Eller, dette gidd eg ikkje, matmor. No er han klar straks han kjem ut, men vi må vere nøye med vindretninga for han syns kantane er mest spennande. Han går fort. Nasen er litt høg, men han veit ka han gjer. Eg har ikkje slutt i sporet, men premierer straks han går eit lite strekk slik eg vil ha det. Det gjer at eg er avhengig av krittmerka. Eg set han jo på nytt spor mellom kvar gong han er blitt premiert. Det betyr at det lange sporet som ein av figurantane har gått, fort blir til fleire småspor. Fungerer veldig godt og gjev han mange sigrar (og for meg òg). Det er ikkje snakk om sluttpremiar lenger og ikkje ser han ut til å leite etter det heller.
Måndagskveldane med blikket ned i asfaltet ved UiS er eit høgdepunkt i treningsveka. Vi har plass til fleire asfalthundar. Du treng ikkje kunne mykje. Vi hjelper kvarandre.

Vi merka forresten at eg ikkje kunne gjere leika klar eller godbiten klar medan han jobba. Han reagerte på at handa mi gjekk mot lommen og stoppa opp. Så no er det først rosande ord (då stoppar han) og deretter godbitar/leik. Fungerer mykje betre.
--

Så blei det laurdag igjen. Kaldt. Opphald og faktisk kom sola fram. Nydeleg dag på Sviland.

Eg lar Ekko framleis få lov til å kose seg. Litt premie fortener ein moden hund. Han fekk lov til å ha flying og rett i premie denne gongen òg.
Han var enormt gira då han kom ut av bilen og hadde eit høgt tempo under oppvarminga. Eg var redd han tok seg heilt ut før det var alvor. Men det såg ikkje slik ut. Litt treig i starten og lite interessert i leik, men framdrift og interessa for å søkje etter figurantar var godt på plass.
Det blei 8 slag på han.

Eg har grubla ein del på korleis han skal få blindslag sidan han reagerer på firgurant som er komen inn på midtlina. Denne gongen blei det blindslag på 2. slaget. Då visste han ikkje kven som ofte var på den sida av skogen så han brydde seg ikkje om dei som stod på midtlina. Han sprang ivrig og langt ut. Framdriften var òg god. Eit godt blindslag.
Neste veke blir det nok meldetrening igjen. Gamlefar kan ikkje kose seg kvar veke.

Etter pausen blei det ID-spor på Ekko. Celina fekk i oppdrag å gå rett fram og Kari svinge av. Ved starten låg hansken til Celina. Ekko lukta på den og tok den opp. Eg fekk han til å lukte ein gong til. Frå då av bar det skråsikkert avgarde i sporet. Ved skiljet der Kari hadde gått til venstre, reagerte han ikkje ein gong. Han skulle finne Celina. Veldig bra!
--
Premien? Ein sovande og sliten hund og ein eigar som er godt nøgd med starten på 2014.

Litt spor. litt rundering og ellers eit roleg liv

Veke 44 starta med tre asfaltspor i mørkret saman med Lise og Scott. Lise hadde lagt ut eit beint asfaltspor til Ekko. I tillegg la eg ut to.

Sporet Lise hadde lagt ut, blei forstyrra av at eit menneske fann det for godt å spasere rett i sporet. Men eg stilte meg opp. Eg tok Ekko bort til starten. Gjorde han klar. Lise hadde lagt litt godbit i starten så nasen var tydeleg nedi. Og han gjekk knallbra til det var 1 meter igjen. Då byrja han å virre. Eg tok han tilbake og han tok seg fint inn. Optimistisk gjekk vi til neste spor. Dette hadde han det travelt på. Hamna litt på sida av sporet, men med omstart gjekk han det beint og fint.

Det tredje sporet verka han høg på. Han virra rundt i sikksakk. Tidlegare har eg meint at han blei meir konsentrert for kvart spor, her verka det motsett. Han var ukonsentrert og uinteressert. Eg har aldri tenkt den tanken før, men kanskje han var sliten etter to asfaltspor? Hm. Det må eg undersøke nærmare.

Alle planane om fleire sporkveldar forsvann i travelheit og ei sliten matmor. Men så kom heldigvis laurdagen med sol og mange folk som ville rundere i Sælandskogen.

Ekko var nest siste hund ut. Vi var så mange at eg fekk tid til å varme han opp slik at han var mjuk i kroppen før han skulle springe. På første slag fekk han ein liten lyd. Flott ut og fin framdrift då han kom inn med meldingen. Full fart ut for å leike med Marina. Både ho og leika er topp! Det neste slaget gjekk like bra. Jan Inge hadde fått den leika som bare var passe kjekk (no må eg hugse å kjøpe ei ny for den som er utslitt. Med lyd). Han hadde fleire gode slag. Etter nokre slag begynte han med det gode gamle: Eg stoppar opp og snuser for det er ingen vits å springe om det ikkje er nokon der. Men heldigvis set han opp farten etter nokre sekund. Dei siste slaga var flying. Premien for at han var flink og litt kondistrening.

Eg kan arbeide med at han blindt skal springe 50 meter rett ut same ka, men eg veit ikkje heilt korleis. Og eg veit ikkje heilt om det er naudsynt. 

Etter pausen avslutta vi med spor. Gry la ut eit spor for Ekko. Det fekk ligge litt og Gry hadde avslutta på ein måte som gjorde at ho kunne legge seg i slutten utan å forstyrre sporet når vi seinare skulle gå det.

Ekko starta ivrig. Var tydeleg klar over ka han skulle. Etter ei stund syns eg nasen kom litt høgt, men eg stolte på han og fulgte sporet vidare. No kom vi vel nære hovudvegen. Eg nekta å tru at Gry hadde gått der, men visste at Lise hadde gått i deler av sporet til Ekko då ho kom over frå andre sida av hovudvegen og skulle til parkeringsplassen. Han kan ha gått over i sporet hennar eller han kan ha brukt overvêret og kjent ferten av den vegen Gry hadde gått for å legge seg i slutten. Ikkje veit eg, men eg tok han tilbake til der eg var sikker på at nasen var nedi. Bad han spore vidare. Då gjekk han ivrig vidare og etter ei stund fann han ein person med tennisball og godbitar liggande bak ein busk. Fryd og glede!

Skal eg hjelpe deg?

I dag har vi vore på tur med Silje og Selma. Vi tobeinte trudde vi skulle vere smarte og unngå for mykje vatn så vi gjekk rett uti ei myr.... Men gildt var det.

Topplada og interessante asfaltspor

Vi har ikkje gitt opp asfalten, sjølv om bajasen stadig håpar på det..

Torsdag var Lise og eg i parkeringshuset til Statoil. Det var fullmåne, men vinden var iskald så vi prøvde å vere mest muleg under tak.
Underlaget er ikkje heilt asfalt, det er litt gummi i det.
3 korte spor.
1. start med 3 blodpuddingbitar. Bittelitt lukt av blodpudding undervegs.
Ekko var høg då eg tok han ut av bilen. Tjo og hei! Her skulle det leikast. Godbitane blei sjølvsagt tatt i mot med glede, men sporinga. Det var reine sikksakken. Er luktene mine spreidde så vidt eller har han ikkje fokusert på ka lukt han skal velje?

2. start på same måte. Ikkje ekstra lukt undervegs.
Dette sporet gjekk litt betre, men brei sporføring

3.spor. same underlag, same oppsett som nr 1.
Dette var det beste av desse tre, meir fokusert på sporet.

Det siste sporet gjekk Lise for meg. Det var asfaltspor rett ved sida av kantstein og plen. Ein vinkel.
Dette sporet gjekk i resertempo. Eg trudde sporet skulle gå ein annan stad enn Ekko, men eg fulgte han. Nasen var litt høg, men han verka skråsikker og var målmedviten. Rett på slutten.

Kvifor er eit asfaltspor like ved grøftekant/ kantstein meir interessante og fokuserande enn asfaltspor midt i vegen? Har nokon eit svar på slikt?

---
Rundering.
På laurdag var det rundering i Skjævelandsskogen. Isabelle kom med Balder (kjekt å sjå han rundere igjen) og Buffy (tøff jente!).
Ekko var topplada. Helst litt overlada for han måtte ta ein runddans med ei svær grein før han forstod at det skulle arbeidast, men då var farten på topp og meldingane kom i ein fart. Knallbra. Vi prøvde blindslag. Sidan Ekko ikkje kan ha den innkalla figuranten på midtlina (han melder på henne der) så var ho plassert LANGT framme slik at  ho kunne ligge klar til neste slag.
Ekko sprang ut. Stoppa opp. Sett nasen i sky og sprang fram til figuranten. Altså full melding på eit langt slag.
Vi prøvde det same ein gong til. No var figuranten veldig langt framme, men det hjelpte ikkje. Nasen i veret og figurant blei meldt. Vi kunne ha sett figuranten i bilen, men eg var faktisk litt redd for at han skulle melde på den då bilane stod nære løypa.

Farten og interessen i runderinga var bra, men han er lik seg sjølv. Stoppar undervegs i arbeidet for å tenkje (ser det ut som). Lausbittet er han skråsikker på.

Vi avslutta treninga med at han skulle gå eit ID-spor. Marina skulle legge igjen ein hanske og ho og Lise skulle gå ut i lag. Det sporet Ekko skulle følgje var altså Marina sitt. Han var ivrig. Verka som han visste ka han skulle. Svingte kjapt til venstre inn på ein sti. Ja,ja tenkte eg, det var litt annan retning enn eg hadde snakka med dei om, men ok. Så byrja han å bli usikker. Hoppa frå det eine til det andre. Fekk lukte på hansken på nytt. Verka ikkje skråsikker, men tok eit spor. Dette var på nedsida av der det seinare viste seg at Marina var. Eg nekta han å gå inn der for eg var skråsikker på at sporet ikkje var der. Vi gjekk tilbake til der han svingte feil. No stoppa vi opp. Han fekk lukte igjen. No var han ikkje usikker lenger og gjekk i rett retning. Brydde seg ikkje om der Lise hadde svingt av. Han gjekk ikkje inn i tett skog der Marina hadde gått, men valde ein annan retning for å kome rett på henne.
Denne dagen var han ikkje lett å lese. Han verka skråsikker, men det var ikkje same luktene vi gjekk etter... Må trene meir på å ha fokus på rett lukt frå starten..

Endeleg rundering!

 Fredagen hadde vore ein dag med torden og lyn OG regn. Til tider i voldsomme mengder av alt.
Lise, Marina og eg satsa på at slikt måtte gå over så vi gjorde oss klare for rundering på laurdagen. Og dagen blei riktig så fin og varm i Sælandsskogen.

Endeleg skulle hundane få rundere igjen.
Ekko fekk Celina (utvekslingseleven til Marina) og Lise til figurantar. Han fekk eit lite klapp på første slag. Då var han i gang. Full fart ut, henta bittet og kom inn. Ivrig ut for å leike med Celina.  Neste var Lise. Jobba godt der òg. Han hadde ikkje gløymt at han skulle forflytte seg framover for å levere bittet.
Det er tydeleg at den leika med lyd er gjevast. I tillegg var Celina veldig flink på jaktleik. 8 gode slag.

Eg hadde den store gleda å vere figurant på Scott og Kira. Kira ville helst ha premie og tok lausbittet med eit sukk. Eg fekk beskjed om at ho måtte få ekstra god belønning på siste slaget. Det slapp eg å tenkje på for Kira fiksa festen sjølv. Ho kraup omtrent oppi vestlomma mi og tømde godteposen :).

I løpet av den tida vi hadde halde på, hadde det sige på med sopp-plukkarar (med og utan hund), bærplukkarar, bokstavjaktarar (orientering) og turgåarar.
Etter pausen prøvde Scott overvêr og Kira melding med fastbitt. Eg bestemte meg for eit langt spor med person i enden sidan det no var så mange vandrande rundt oss at eg ikkje ville ha rundering.

Lise hengte frå seg jakka og gjekk avgarde. Vi gjekke eit stykke før vi fann starten. Ekko starta fint. Det kan vere at eg hindra han litt for eg var usikker på om Lise hadde gått så nære hovudvegen som Ekko ville (han hadde rett). Etterkvart rota han seg inn på eit gamalt spor Lise hadde gått. (Det viste seg at Lise hadde gått litt lenger oppe). No virra han litt rundt før han såg skråsikker ut igjen og det bare var å henge på. Og der var Lise.
I den perioden han virra (og eg nok hadde gjort han forvirra ved omtrent å nekte han å gå der han ville), tok eg kontakt med Lise for å sikre meg om at vi i alle fall var i rett retning. Det var vi (og det burde eg visst. Han var jo skråsikker på retningen i starten).

Eit kjekt spor. Men altså hundeførar Østerhus, stol no på den hunden din. Han har ganske smart nase. I dag var det eg som var hindringa, men han løyste oppgåva likevel.

Ei fin treningsveke

Kjekt med veker der det dukkar opp raude dagar. Denne veka fekk vi trent på torsdag og laurdag.

Torsdag møttest Gry, Lise, Guro, Cecilie og eg til trening på Sviland. Vi starta med rundering. Ekko fekk 4-5 slag med full melding. Han jobbar godt. Veit ka han skal gjere. Kjem inn med meldinga og i full fart ut på visning. Ser tydeleg på han at det er siste delen som er kjekkast (ut for å leike). Han spring eit stykke inn i skogen. Stoppar for å sette nasen høgt. Her gjeld det ikkje å bruke for mange krefter, men springe rett der han veit det er folk. Siste slaget var rett i leik. Då var han trøytt.

Han har i det siste hatt kun direkte i leik, men viste med dette at kondisen er blitt betre og at han ikkje var i tvil om ka jobben var. Og som alltid: flink til å finne førar mellom kvart slag.

Sporet til Klikk. 1,02km

Etterpå gjekk eg eit spor på 1 km for Cecilie og Klikk. Spennande å sitje i skogen og lure på om dei finn fram. Det gjorde dei. Ein sliten kvit gjetarhund var lukkeleg over funnet, men ville heller ha fôrkulene mine enn leik. Han var herleg trøytt etter innsatsen.

I mens eg rota meg rundt i skogen, var Gry og Lise i full gang med feltsøk. Hundane hadde strevd litt . Ekko strevde mykje. Anar ikkje om det påverka at eg ikkje hadde gått i feltet, men interessa hans var mest utanfor området. Noko vi oppdaga på dei andre hundane òg. Omsider fann han det han skulle. I andre økta såg det mest ut som han ikkje hadde peil på ka eg ville han skulle gjere. Vi fann gjenstandane, men konklusjonen er nok at dette var mislukka feltsøk. Eg må tenkje litt nøyare til neste forsøk.
--
Trening i dag:
Grått og etterkvart ganske vått. Men det var vêret. Treninga var på ingen måte grå. Ekko skulle starte med full melding og gå over til flying var planen.
Fint ut på først slag. Fint inn med melding. Ivrig etter å springe ut for å leike. Lise melder at han leita litt rundt på høgdedraget før han fann henne.
Over på neste. Fint ut . Stoppar brått. Tenkjer (han er trass alt 50% curly). Og så full fart mot Gry. Fin melding.
Tredje slag går og fint ut. Stoppar då han kjem på toppen. Får seg overblikket og spring vidare. Full melding.
Fjerde slag blir rett i leik. Dei tre første slaga er så bra at han skal få gjere det kjekkaste på jord. "Flying".
Flott slag. Over på neste side. Han finn ikkje Lise, men har fint driv framover og får krysse over til motsett side. Eit uplanlagt blindslag.
Neste gong han skal leite etter Lise, får ho i oppgåve å springe innover når Ekko har kryssa midtlina. Slaget går fint.
Siste slag på Gry er ned på flata mot vegen opp til garden. Eg får litt panikk då eg ser han springe mot vegen (høyrer hundebjeff og sauebjøller), men Ekko bare jobbar med nasen. Han leitar på kryss og tvers etter ferten av Gry.

I andre økta plaskregnar der og eg bestemmer meg for flying. Her gjeld det å halde iveren og kondisen oppe. Ekko leiker på fleire av slaga, men blir tidleg sliten og vil helst ha godbitar. Gode slag og veldig trøytt hund.

Våte med varmeanlegget på full guffe og radioen på P1 bar det heimover. Ein fin laurdag.

Kom mai, du kalde, våte....

Feltsøk.  Foto: Gry H

4.mai var ei kald oppleving. Kari, Gry og eg møttes på Skjæveland. Trudde vi hadde kledd oss godt, men måtte etterkvart innrømme at vi mangla både votter og varmeputer.. Men det hindrar ikkje oss frå å trene med dei firbeinte. Vinden var sterk inne i skogen og svak ute på vegen. Dette gjorde det vanskeleg å velge midtline. Gry og Kari bestemte seg for vegen.
Eg tenkte at eg skulle nytte høve og trene overvêr. Gry og Kari gøymte seg godt. Eg slapp Ekko laus og bad han passe på. Han fekk kjapt ferten av Gry. Ut og hente lausbitt og inn for å melde. Kjempebra!
Gry leika han inn til vegen igjen. Så var det å gå nederst i skogkanten for å sjå om vi fann Kari. Ekko ser heilt uinteressert ut. Snuser, tisser, grev i jorda. Og eg blir i tvil. Så set han nasen høgt, spring litt innover, men stoppar opp. Fortset med snusinga. Men endeleg. Full fart innover. Det viste seg at Kari var langt inne i skogen så det tok nok litt tid før ferten var tydeleg. Men fin melding og funn.
I mellomtida hadde Gry gøymt seg på nytt. Vi kryssa vegen og Ekko såg like uinteressert ut som før. Eg byrjar å mase på søk. Skjønar ikkje kvifor eg masar slik. Han pleier jo å ha kontrollen. Og jadå. Midt i uinteressa, går nasen opp og innover med han. Full melding. Kari var på ny gøymt i skogen. Medan vi søkte etter henne, dukka det opp ein laus hund. Fekk Ekko inn før han oppdaga det og fekk gitt Kari beskjed om at Ekko skulle rett i leik om han fann henne.

Heldigvis gjorde vi det slik for medan han var i leik hjå Kari kom ein familie inn i skogen. Ei lita jente prøvde å halde to bordercolliar i band. Såg ikkje enkelt ut. Dei sleppte dei rett etter at dei var gått forbi oss, men då var heldigvis vi ferdige med økta.

Det var ikkje snakk om store matpausen mellom dei to øktene. Var for surt og kaldt til det.

Premie! Foto: Gry H

Alle tre hadde lyst til å prøve feltsøk i økt to. Så vi inn i skogen og prøvde å tenkje vindretning og lage oss ein korridor på best muleg måte. Den blei ca 5 meter brei og minst 50 meter lang.
Nicole var først ute. Gry vifta med gjenstanden langt der ute. Så kom ho inn og Nicole sette i gang. Morsomt å sjå kor godt ho jobba. Eit vellukka funn. Så skulle ho få ei utfordring. Eg gjekk ut med eit lite tøystykke. Så lite hadde ho aldri leita etter før. Men Nicole fann det og plukka det opp, men å springe inn med noko anna enn ei leike var ikkje lett. Ho fekk premie for å gjere funn.

Ekko var neste ut. Han sette i gang, men fekk ferten av Kari, som var ved bilen og slo inn på overvêrsøk i staden. Måtte ropast inn. Dette skjedde to gonger. Då gjekk Kari ut med ein hanske og gøymte den. Kom inn igjen. Då kobla Ekko og søkte innanfor korridoren. Fann hansken og kom inn og leverte. Så ut igjen for å hente tøystykket som no hadde lege der ei stund. Ikkje noko problem. Gjenstand funne og levert.
Medan eg premierer og står med ryggen til, går Kari ut med siste gjenstand. Den ligg heilt ute ved slutten av korridoren. Ekko held seg no fint i korridoren og finn gjenstanden og avleverer fint.

Eg som hadde gløymt ut at det var gøy med feltsøk. No skal det bli meir av det framover.

Det var godt å kome seg heim for å tørke og varme meg. Men som alltid: kjekt å trene og ha ein trøytt hund i heimen.

Varierande trening på ein kald 1.mai.

Lise, Gry og eg hadde avtalt å møtast på Sviland i dag. klokka ti slik at vi ikkje hamna borti det store vårsleppet (MC-gjengen på 1.maitur) på motorvegen.

Heldigvis drog vi så tidleg for etterkvart dukka det opp ein mengd redninghundfolk som skulle trene.

Eg hadde ikkje kobla hjernen inn på at ein treng walkie til rundering på ein onsdag òg... Det gjorde det mykje vanskelegare å få gitt kvarandre meldingar undervegs. Og når eg midt i alt mistar mobilen, blei det litt kaos. Men alle tre hundane fekk seg ei runderingsøkt før redningsfolka overtok området.

Ekko fekk framleis drive med flying og rett i leik. Denne gongen leika han vilt hjå Gry, men ville ha godbitar og kos hjå Lise. Såg ut til at han likte begge deler like godt for han kryssa i god fart over begge retningar. Kondisjonen er tydeleg blitt betre dei siste vekene. På siste slaget ut til Lise, sprang han fort ut. Lise sa at han stoppa der skogen slutta og stod litt før han snudde. Det eg såg, var ein hund som kom i full fart for å drikke i ein stor pytt. Sendte han på siste slaget opp til Gry.
Nå skal eg begynne forsiktig med meldingar igjen og samstundes prøve å halde kondisjonen oppe.
--
Klokka 12 kjørte vi ned til området til retrieverklubben. Vi forstod fort at det ikkje var aktuelt å utvide områdebruken for "overalt" dukka det opp redningsfolk. Ok. sporet vi hadde tenkt på, måtte gjerast på ein annan måte. Gry tok grusspor på vegen, Lise spor med vinklar nederst på området og eg grusspor på parkeringsplassen. Eg trur jo at hunden min får til alt så at eg måtte legge sporet slik at det kryssa spor eg nettopp hadde gått, bør han vel ta? At det var på grus som vi sjeldan går, gjer vel ingenting? Som pedagog har eg lært at vi skal utfordre utanfor flytsona/komfortsona til eleven....

Ekko starta fint bak bilen til Lise, tok første vinkel, men på nest vinkel ville han ligge litt til høgre for der eg hadde gått (oppdaga jo då at vinden hadde auka og at lukta av meg nok var sterk der), men han var ikkje i tvil om retningen. Brått var det ut for å tisse ved eit tre, men sidan eg stod stille så kom han tilbake og fortsette sporet (no nøye) i le av vinden til han bak brakka fann tennisballen. Konklusjon: Han tar grus greit, men trenaren må følge meir med på vindretningen (sjølv om den innimellom hadde ein liten pause) viss ho vil ha hunden til å gå nøyare.

fotograf: Lise Lunde

Gry og eg ville ha feltsøk. Ekko hadde ikkje prøvd det sidan området var nytt og han var ein unghund. Lise hadde òg lyst til å teste Scott på det. Han hadde aldri prøvd feltsøk.

Alle tre tråkka området før start. Det er fascinerande å sjå at alle tre hundane forstod at det var dumt å søke utanfor området. Hamna dei der, var dei fort inne igjen. Tenk om det var like lett å lære menneske slikt?
Eg la ut ein hanske og ein tøybit på området. Henta hunden og gav han beskjed om å søke felt. Flinkaste hunden fann hansken, leverte og fekk godbit og kos før han sprang ut igjen for å finne neste gjenstand. Ikkje vanskeleg det heller. Så var det to rundar der Gry la ut og Ekko måtte finne. Gjekk strålande det òg. Flinke sporhunden!

No skal det innrømmast at vi ikkje arbeidde med eit nøye feltsøk der hunden jobba jamnt og tok for seg heile området strukturert. Det var ingen av våre trent på. Vi ville bare ha dei til å leite rundt for å sjå ka dei kunne finne.

No regnar det, Ekko søv tungt og matmor er nøgd med treningsøkta.

To gode bruksdagar.

 Sist laurdag var vi på Skjæveland og trente rundering. Der hadde vi same opplegget som veka før. Flying og rett i leik. Her skulle det trenast på fart. Farten var kjempegod på den eine sida av midtlina, men på den andre.... Oppdaga det same med dei andre hundane. Det vi trudde var omtrent vindstille, var nok ikkje det. Den eine figuranten låg perfekt i nasen. Den andre ikkje i det heile.

I andre økta hadde eg 4 lausbittmeldingar og resten rett i leik. Han melder fint.

---

I dag var det spordag på Dale. Gry&Silja, Eldrid&Alfred møtte opp i sola. Eldrid la to korte spor, Gry 4 beine spor på ulik lengde. Min plan var klar: Eit par korte spor, beine. Og eit langt. Skulle trene på spornøyaktighet.

Ok. Ut for å legge spor. Startar med det første. På grunn av terrenget må eg legge inn nokre vinklar, hoppe over ein bekk, men pytt. La ein pose med godbitar i ei grop. Gjekk så vidare. Ut på vegen og eit stykke nedover før eg starta på det lange sporet. Sleppe meg ut på tur, er ikkje bare, bare... Eg vandra avgarde i eigne tankar. Slapp ned ein godbit i ny og ned. Brått tok eg ein 90graders vinkel for å gå inn i ein skog. Så ut på eit meir fuktig område, før det stig oppover. Hjelp, eg kjem visst til ura, tenkjer eg og tar ein sving bort frå det. Og slik held eg på. Nei, no må eg stoppe. Nei, kanskje litt til. Til slutt finn eig ei djup hole. Der går eg nedi og gøymer ein tennisball.

Så er det å nyte sola ute saman med Ekko.

Etter vel ein time bestemmer eg meg for å gå sporet. Eldrid vil vere med for å sjå på.

På med selen og fokuset er klart. Sporing. Eg strevde litt med å finne starten då det viste seg at ein eller annan med svart/gul plastikkmarkering, hadde meir enn eit merke hengande etter seg i skogen. Men vi fann det rette og Ekko gjekk sikkert avgarde. Tok første vinkel bra, men så kom nasen høgt. Eg stod stille og lot han jobbe. Etter litt virring, var han skråsikker. Denne vegen, mor! Bekken hoppa han over akkurat der eg hadde gått og slutten stoppa han ved. Snuste grundig. Her var det noko. Premie og skryt!. 

Eg tok ikkje av han sporutstyret, for eg ville at han skulle binde desse spora saman. Det gjorde han flott. Ut på vegen, venta for å sleppe gåande forbi. Gjekk langs veggrøfta ei stund og akkurat - her skal eg inn. Riktig. Då bar det innover, oppover, med vinklar, skogbotn, litt myr, litt sti, litt tett, litt av mykje. Eg hadde sikra meg på 3-4 punkter ved å henge opp sløyfer. Så då eg syns vi gjekk rart, hadde eg alltid feil. Sløyfa dukka opp kvar gong. 

Ein stad kalla eg han tilbake for eg var skråsikker på at eg ikkje hadde tatt den svingen han tok, men gått rett fram. Han såg litt oppgitt på meg, men kom tilbake. "Søk spor", sa eg. og han sette nasen i bakken gjekk to steg og fann ein godbit han hadde oversett. Jadå, den låg i den retningen eg meinte var feil...

På slutten visste eg akkurat kor eg hadde gått for det var inne i ein skog og eg såg steinen eg sikta mot. Då såg eg kor rett han gjekk. 

Slutten var ei oppleving. Han gjekk rundt hola med nasen høgt. Fleire gonger. Her er det noko. Eg stod bare og venta. Var litt redd for at han skulle gå glipp av premien etter så solid arbeid. Men brått var det ein som hadde skjønt at han måtte nedi hola. Jippi!!

Totalt blei nok dette sporet (som i utgangspunktet var to) godt over 1000meter. 

Eg er knallstolt av han! 

Ja, sånn ser altså to korte, beine spor og eit litt lengre ut når eg set teori ut i praksis.

Runderingstrening med vekt på fart

No var det lenge sidan vi hadde trent rundering. Sist helg var det sporkurs, før det påskeferie og før det... Men denne laurdagen skulle det vere rundering på Sviland saman med Gry & Silja og Lise & Scott. Veret var fint (som det har vore denne vinteren) og mildare enn på lenge. Herleg.

Planen min var at Ekko skulle arbeide med farten sin. Meldetrening har vi hatt fokus på ei stund så denne gongen var det kun fart og leik. Altså god, gamal (og det kjekkaste Ekko veit) flying. Tenkte figurantane og trengte litt trim. Vi nærmar oss, trass alt, bikinisesongen.....

Ekko var først hund ut. Lise og Gry hadde gøymt seg i skogen med leike og godbitar. Full fart ut på 1.slag. Han likar så godt å leike for tida at det blir lite pause når han har gjort funn. Fin kryssing over til til 2.slag. I går var det veldig tydeleg at han oppsøker meg og krysser midtlina ved sida av meg. Kjempebra!

Etterkvart hang tunga langt ute. Tempoet blei senka. Då var det å kjøre på med ulik påverknad. Svært effektivt med ein figurant som brått lagar lyd og spring innover i skogen. Då blei det girskifte på Ekko. Opp fjellsida i fullt firsprang. Og fullfart ned igjen og over på andre sida der det òg var noko som rørte på seg i terrenget.
Skikkeleg sliten hund på slutten. Han stakk til elva for å drikke litt på ein av dei siste postane før han kom springane tilbake for å fortsette jobben. Tenkte litt på at eg burde hatt med meg vatn (det er tørt i skogen), men samstundes ser eg at hundane kan springe langt utan vatn når det er noko dei vil.. Men neste gong stiller eg vel med vatn for han blei tørst. Skikkeleg tørst.

På veg til bilen gjekk beina omtrent i kryss for han.

Etter litt kvile var det trening i pausen. Alle tre hundane var ute. Skulle ligge ved sida av stolane våre og trene på å vere der utan å bry seg om andre. Det var enkelt, syntes Ekko. Men matmor kunne jo trenast litt. Sjå meg. Sjå meg. Var målet han hadde for økta. Så for såvidt nådde vi målet begge to.

Andre økte var lik første. Det var leik på alle funn, unntatt siste. Då var han stuptrøytt.

Etter treninga gjekk vi ein tur med Gry &Silja. Det var tydeleg at dei var trøytte for dei gjekk å snofla ved beina våre. Ikkje mange sprell ut i skogen på dei to. Silja prøvde å få litt liv i leiren ved å ri Ekko, men det fekk ho roleg og tydeleg melding frå bajasen om at det kunne ho bare gløyme. Trur ho er den første som har prøvd seg på slikt på Ekko. Jaja, såg det ut som ho tenkte, og så vandra dei vidare.

Resten av dagen hadde eg ein hund som stort sett såg slik ut:

Ei herleg treningsøkt.

Det tar på å bruke nøtta

Dei siste vekene har vi vore litt på farta og Ekko har halta litt, men no ser han ut til å vere frisk som ein glad hund.

Vi har kost oss med mange fine turar, mellom anna saman med to damer han har veldig sansen for (boxeren Pia og bulldogen Selma). Det blir i blant litt jakt etter rådyr, men det er tydeleg at han er blitt ein eldre mann (og klokare?) for han gidd ikkje jakte så lenge som før. Gjev fortare opp.

Eg trener ein del innkalling på desse turane. Selma og Pia er kjappare å kome inn når eg fløytar (dei er som regel nærmare), men Ekko òg er blitt veldig flink til å snu og kome springande. Eg ser eg har ingen sjanse når han har fått fert så det gjeld å følge med og kalle inn FØR han er for tent.

På laurdag var det tid for runderingstrening igjen. Diverre meldte Marina frå om at ho ikkje kom, men Gry og eg ville likevel.

Det bar avgarde til Sviland i mange minusgrader. Gry var alt på plass og gjekk tur med Silja. Ekko og eg tok innover i skogen og møtte både syklist og etterkvart Silja og Gry der. Var forresten mange syklistar på vegen denne dagen. Er det påmeldinga til Nordsjørittet som fekk dei til å stå opp tidleg?

Det første vi gjorde var å legge to spor kvar. Eg hadde stor tru og tenkte at eg kom til å sjå sporet mitt sidan det var var snø så det gjorde ingenting at eg hadde gløymt merkeband.

Eg hadde bestemt meg for å trene fastbitt. Ekko er jo ganske stor og bittet er i grenseland i forhold til å få tak i det, men eg ville ta opp treninga igjen.

Ekko forstod fort teikninga. Gry trengte bare ta borti bittet så plukka han det opp. Men så stod han og venta. Eg ropte og han kom. Dette gjentok seg. Hm. Ka er det eg har lært han sist vi dreiv på med fastbitt?
Vi gjorde denne økta ved det nyhogde feltet i starten av skogen. Forresten, då han kom inn til meg, var han så ivrig at han ikkje hadde tid til å gå rundt meg, men stilte seg framfor. Premien (leike med Gry) var tydlegvis noko å sjå fram til. Fin fart og iver i første treningsøkt.

Etter nokre rundar, hamna han i bilen og Silja skulle teste fastbitt-trening for første gong. Då var Gro òg komen. Ho fann fram mobilen og filma forsøket. Og Silja, ho viste at ho forlengst hadde skjønt ka ho skulle. Eg trengte bare å ta litt borti fastbittet så tok ho det. Sprang inn til Gry og returnerte i fullt firsprang. Imponerande! All treninga til Gry gjorde susen.

Ekko skulle få ein runde på parkeringsplassen han òg. Men det var ikkje fullt så kjekt. Han gjorde stort sett det han skulle, men farten var borte. Plusset frå denne økta var at eg ikkje trengte kalle han inn.

Etter at Maja hadde fått litt meldetrening (kort rundering), var det å gjere seg klar for sporgåing.

Heldigvis hadde eg merka starten. To gjenstandar låg ute i første spor og tre i siste. Ekko starta fint. gjekk i greit tempo. Fann første gjenstand, men markerte svakt. Ville vidare. Eg såg han fulgte fotefara mine, men så begynte eg å tvile. Såg ikkje fotefar, men såg ymse andre dyrespor. Hm. Hadde eg gått her? Brått var vi ved slutten. Ein gjenstand mangla, men Ekko hadde altså kome seg innpå sporet ein eller annan plass undervegs.

Rett til neste spor. Dette var ganske langt. No såg eg at han fulgte mine fotefar, men så blei eg i tvil igjen. Ein gjenstand funnen. Ok, så hadde eg gått her. Vidare med oss. Jo, eg hugsa eg hadde rota meg inn i tett skog, men òg ut igjen. Då Ekko ville lengre inn i skogen, fekk eg han ut derifrå. Eg såg fotspora mine på veg ut av skogen (trudde eg). Ekko sette nasen på ny lydig i bakken. Etter ei lita stund blei eg usikker. Her var jo hundespor ved sida av fotspora. Dette var nok ein person på tur med hund. Altså ikkje meg. Stoppa Ekko og gjekk tilbake til der eg hadde fått han ut av skogen. No skulle eg stole på han. Brått fann vi gjenstand 2. Gjenstand 3 fekk vi ikkje med oss, men på slutten var det rett på målet.

Tja, ka lærte så eg?

• Marker sporet oftare (sjølv om det er snø). 
• Stol aldri på hugsen!
• Ekko lar seg lett spore av, men er òg lett å koble innpå igjen. 
• Og tren oftare! 

Det som er spennande med snø, er å sjå alle dei  forstyrrande spora dei alltid har. Rådyrspor, andre hundar, andre dyr, andre menneske... Det krydde av spor langt inni skogen.

Då vi kom heim, slokna Ekko og sov resten av dagen. Dette var noko anna ein ein frisk tur i skog og mark.

Ein nydeleg og kald dag i skogen

Winterwonderland

 No er det skikkeleg vinter her. Då eg parkerte på Sviland kl 09.30 viste biltemperaturen -10 grader. Gro, Marina, Gry og Kari L hadde òg pakka seg inn og var klar for trening.

Hardt å grave, men veldig kjekt

Vi bestemte oss for korte økter slik at hundane ikkje blei for varme og deretter kalde medan ei låg i bilen for lenge. Fleire hundar hadde fine varme dekken å ha på seg. Ekko fekk eit teppe. Minuset med det er jo at det dett av viss han reiser seg. Sola var ikkje komen over fjellknausane så det blei ein kald start.

Første hund ut var Silja. Ho imponerer meg. Den tidlegare overivrige og lettkokte hunden, er blitt eit solid arbeidsjern som eigaren har fin kontroll på. Ho er som ein speidar: Alltid beredt! Kjempeflott å følge.

Gro er kledd for vinteren

Ekko var veldig klar då det endeleg var hans tur. Han sprang fint ut og rota ikkje med tilbakemeldinga slik som sist. Kom veldig fint inn.

Dei 5 fulle meldingane ha gjennomførte var gode og han leika skikkeleg på alle.

Etter pausen var Ekko slappare. Sprang saktare ut, hadde behov for å ta med seg pinnar, tygge på greiner, dilla med å springe ut. Men skal eg nøkternt sjå på utslaga hans på andre økt så er det:

• sakte fart eit stykke. 
• Stopp. Nasen høgt. 
• Så fart og funn. 
• Kjapp med melding. 



satsar på at nokon finn meg.

• Og kjapp ut att.Godt framdriv på tilbakemeldinga.

Eg hadde tenkt å ta eit blindslag i dag, men ved at vi tok så korte økter, gjorde eg ikkje det. Han leika framleis på alle slag.

I dag hadde eg ikkje tenkt på at det var smart med vatn langs løypa. Heldigvis er det bekk (som ikkje var frosen nok for hundane) så her var fryden å knuse hol i isen og drikke.

Vi stod på frå sola viste seg til ho gjekk ned bak fjella, Altså var vi ikkje ferdig før nærmare 4. Dvs 6,5 time i skikkeleg flott vinterver.

Eg har rydda litt i sekken etter at eg kom heim for i dag sakna eg håndvarmarar og skovarmar. Visste eg hadde heime, men kva hjelper det, når det er ute eg frys? Og Marina minna meg om nokre solide sko eg ikkje har brukt på eit par år. Fram med dei. Eg har ingenting i mot dette veret i ein periode framover.

Vidare arbeid med Ekko er blindslag og fastbitt. 

eg e klar!

å sitje i skogen og filosofere

Kjempestart på året

Første rundering. Det er skodde og yr i lufta, men 6 ekvipasjar ville til Sælandsskogen for å trene. Kjempekjekt!.
Ekko var andre hund ut. Det var bare bursdagsbarnet Scott som fekk kome før han. Gratulera med 5 årsdagen Scott!

Gry og Ekko i herleg leik

Eg starta med ein lyd frå figurant. Ville vere skråsikker på at han fekk ein god start på året. Og det gjorde han. Full melding og ivrig leik hjå figurant på alle slag. Han fekk ikkje godbitar frå figurantane denne gongen heller og leikeiveren var god heile tida.

På siste slaget var han så sliten at eg omtrent måtte gå med han ut, men etter å ha levert inn meldinga og begynt på påvisning, begynte Kari, figurant, å springe. Det gav fart i Ekko. Flott avslutning.

Av detaljar å jobbe med vidare er: siste metrane inn til meg med meldinga. Han viste teikn til gamle uvanar som eg trudde var borte. Må bare hugse korleis eg jobba med det sist.

Og så må eg jobbe med blindslag denne våren. Gler meg alt til neste laurdag!

Det var litt vasskaldt å vere figurant i dag. Men elva gjekk stor og veret absolutt ikkje til å klage over så eg fekk tid til å filosofere litt før hundane fann meg. Det er jo alltid kjekt. Det gjev forresten energi å bli overfalt av ivrige hundar som er overlukkeleg over å ha funne meg.
Sjeldan har det forresten vore så deilig å finne ei lue å ha på seg i pausen etter treninga. Blei varm av å få varme på toppen.

Det blei ein lang dag der vi ikkje var heim før 1530. Då var Ekko sliten og har etter det levd det gode liv. Soving på golvet, på hundemadrass, i sofaen... Og prøvd å vise litt interesse for fjernsynet. Må jo vere litt sosial ein laurdagskveld.
 Men ut frå uttrykket ser det ikkje ut til at han har noko til overs for det vi kallar underhaldning...

Ei god runderingsøkt og matmor oppdaga noko nytt

Endeleg var vi på trening igjen. Det har vore mykje reiser og arbeid på matmor, men i dag var vi klare. Til Sælandsskogen med oss. Der var Kari og Nicole, May Karin og Molly og Gry og Silja.

Nicole og Silja er så herlege labradorar at dei mest er til å le av. Snakkar meg om livets glade jenter! Full fart, arbeidsglede og til tider litt for mykje energi som dei ikkje veit heilt kor dei skal plassere. Nicole var raus med kyssa i dag.

Den som imponerte mest var Molly. For eit år sidan blei ho skade og vi rekna ikkje med at ho kunne vere runderingshund meir. Men no var ho klar. Og det var ei jente som ikkje hadde gløymt ein einaste kunst. Rett på figurant, plukka opp lausbittet og rett inn til førar. Aldri i tvil om ka jobben var og at dette var toppen på jord. Kjempekjekt!

Ekko, eldstemann og sistemann. hadde lada godt opp i bilen. Endeleg var det hans tur. Figurantane, Kari og Gry, hadde fått kva si leike og godbitar. Ordren var at han skulle få godbitar straks han var lei av å leike.

1.slag: Eg trudde han var klar, men så var blikket hans i feil retning. Bad difor om ein lyd. Slapp han og Ekko sprang direkte bort til sekken som låg like ved vegen. (Det var blikket i feil retning som eg ikkje oppdaga). Straks den var sjekka ut, bar det direkte inn i skogen og rett på Gry. Fart og full melding. Leika flott med Gry. Ivrig med tilbake for så å gjenta farten og meldinga på neste. Slik haldt han koken på mange slag. Eg blei litt forundra over at han leika ivrig på alle slaga, heilt til det gjekk opp for meg at han ikkje visste at figurantane hadde godbitar! Det var eg som hadde gitt han ein godbit då han gav frå seg leika og blei med meg. Tilfeldig, men så smart. At eg ikkje hadde tenkt på det før?!

På nest siste slag, starta han veldig bra, men svingte brått av og blei ivrig snusande i bakken. Eg ropte han  inn, men null respons. Då såg eg ein hund som gnei seg mot bakken og hadde skikkeleg vrikking og vriing for å få eit eller anna overført til sin pels. Og det lukta... akkurat... dritt. Var veldig glad for at vi var ein stad der elva renner ivrig forbi og det er badedjupt for store karar. Og sidan straumen var sterk, fekk han både bada og trent i elva. Bilturen heim var fri for drittlukt.

I dag har eg altså lært at leik kan Ekko drive på med lenge når ingen har godbitar å tilby. Den lærdommen skal eg ta med meg til neste trening.
Takk for kjekk laurdag, damer!

Sol og finfin trening

Denne laurdagen var det Skjæveland for første gong på lenge. Dette landskapet overtar mauren i sommarhalvåret. Men no var det brukandes for oss. Vi var fire ekvipasjar og eg hadde det i travlaste laget. Måtte vere heime til kl var 12..

Ekko var første hund ute.
Han kjørte melding på alle slag. Eg såg fort at han var ganske høg av seg. Ville leike med alle pinnar, grave i jorda og vere på heisatur. Altså var det smart å gje han litt hjelp på vegen.

Ved kvart slag fekk han hjelp (hyl, klapp, pinneknekk, plystring mm). Då sprang han rett ut og henta lausbittet. Ingen leiking denne gongen, Bare rett til matfatet. Etterkvart var det òg greit å rope på han straks han hadde tatt bittet. Var jo kjekt å tisse på vegen..
Han greidde minst 13 enkeltslag med full melding. Kjempeinnsats av sofaslitaren!