Blindslag

Vi vakna til full vinter etter kraftige vindkast kvelden før. I dag var bruksgruppa i retrieverklubben samla i Skjævelandskogen. Vi var 5 ekvipasjar. Veldig spennande for vi er på så ulike nivå. Eg lærer så mykje av å sjå på dei andre.

Eg var veldig i tvil om kva eg skulle satse på i dag. Enkeltslag eller prøve blindslag for første gong. Det blei blindslag. Ekko var gira før vi begynte, beit i bandet og var ukonsentrert. Første slag skulle til Kari L. Det verka ikkje som han fatta ka han skulle gjere i det heile. Men då Kari viste seg, blei det fart på guten. Han greidde ikkje å springe rett opp til figurant 2 Jan Inge. Måtte også her roast og få fokus. Men då var det rett ut i eit visst tempo!

I den perioden var det vind som gjorde at Kari var i motvind og lett å få ferten av og Jan Inge stod i medvind. Ekko spring fint ned til Kari, kjem opp igjen og går fint over til Jan Inge. Men så stoppar vinden. Eg held på at vi skal ha blindslag, Kari forsvinn ut og eg ventar spent. Ekko kryssar fint midtlina, han gjennomsøkjer området og kjem tilbake. Han er ti ganger betre enn meg. Han har minst gjennomsøkt 50x 50, det er bare eg som har forflytta meg for lite. Så han kjem opp eit stykke framfor meg, kryssar midtlina og er på veg til Jan Inge. Men der ser han Kari på midtlina, dermed snur han og finn henne. Eigentleg ein flink gut, men det var jo ikkje det eg hadde tenkt. Får han på sporet igjen. Jan Inge blir funnen, men då Ekko kjem til midtlina igjen, er han usikker på om han skal ut der kor ingen fins.... I planen min skulle han no få hjelp av vinden, men sjølvsagt er det framleis vindstille. Eg må gå litt i lag med han inn i skogen, så får han ferten av Kari og er i gang igjen. Avsluttar hjå Jan Inge for siste slaget var perfekt.

Trur eg prøver blindslag igjen i morgon.

Punky, 11 veker gamal, imponerte med å ta figurant på ferten. Kjempebra.

På slutten skulle eg få sjå når Punky skulle gå blodspor. På ny ei imponerande oppleving. Ho lukta litt godt i oppstartsmerket og så var nasen planta i jorda og der var den til ho kom fram til målet.
Etterpå skulle Deah på 5-6 månader for første gong prøve det same. Kari M hadde på førehand sagt at Deah var stressa i pølsespora ho la ut. Ho hadde det så travelt at ho ikkje fekk det med seg. Det er kanskje sånn ho er på pølsespor, men på blodspor var det ei anna jente gett. Nasen i bakken og rett på målet. Kjempeflott. Veldig kjekt å sjå på. Eg må begynne å lage spor meir medvite til Ekko òg. Han har det litt likt Deah. Det skal gå så fort at han gløymer sporet.

Ekko og eg avslutta treninga med ein liten tur. Eg hadde tenkt at han skulle få bade, men guten er ei pyse... det var jo ingen plass han kunne vasse uti....!! Resultat: han stod på kanten med frambeina uti og kjefta på pinnane som fòr med straumen.

I ettermiddag har vi trent touch på kjegle. Vi begynte jo med det på torsdag så eg ville sjekke om han visste ka han skulle. Sjølvsagt gjorde han det, men han måtte feilmeldast nokre gonger då kjegla blei plassert på golvet. Då skulle han både bite og trø på. Tok fort kjegla opp igjen for to-tre vellukka snutekontaktar. Så ned igjen. Og då var labbane og bitinga borte. Eg sette kjegla eit stykke frå han. Ingen hindring. I fart bort og snuten i kjegla. Godt jobba.

Ei effektiv treningsøkt

Vi veit når det er torsdag - det er bare å sjå ut: Det regnar, det bles - garantert treningsdag! I tillegg har det hagla, lynt og tordna. Men har vi hund så har vi hund!

I dag var det Elisabeth og eg som trente i lag.
Første oppgåve var target med snute på kjegle. Ingen av hundane hadde prøvd det og vi var bevisst på at kjegla ikkje skulle vere i bakken i starten for å unngå at det blei target med fot. Og det var ei flott oppgåve. Ekko prøver seg først ut med å setje seg fint framfor meg. Kontakt, mor - det plar alltid gje poeng. Men så blei heldigvis kjegla Elisabeth hadde, interessant. Han tok fort at det var snuten som skulle borti same kva høgd kjegla var i. Var borti med labben då kjegla var på bakken, men det gjekk fort vekk. Ei kort og effektiv økt.
Faya er tydeleg drilla på klikkar for ho fatta teikninga med ein gong. Om kjegla var høgt oppe eller langt nede, same det, Faya hadde fart og var borti med snuten. Kjempebra.

Ekko hadde to økter med kjegle. I den andre økta var han mykje kjappare til å forstå kva han skulle gjere.

Neste økt hadde fokus på apport.
Elisabeth sat med lausbittet framfor seg og leike bak ryggen. Det var spennande. Ekko henta lausbittet, men ville helst ha leika straks. Forstod at han måtte inn med bittet, men hadde det litt travelt. På plass blei ein halvmeter framfor meg. Men bittet holdt han fast til eg sa takk. Og det var kjempekjekt å springe ut til figurant for å få leike.
Denne måten å gjere det på er ikkje heilt slik eg hadde tenkt å trene det, men eg kom ikkje på den andre varianten i dag. Skal lese på det til helga.

I siste økt var det stå på kommando. Vi fekk låne den kjekke ballen til Faya og sette på Ekko langline. Eg rygga, han fulgte tett og veldig oppmerksam. Kom nå med kommandoen, eg vil ha ballen! "Stå" og han stod klistra. Kjempebra reaksjon. Neste steg må vere at han må stå litt lenger, mens eg fortset å gå før eg kastar ballen.

Og etter det kom lyn og torevèret så nære at vi fekk hundane i bilen. Det blei ein effektiv kveld. Vi greidde å stoppe kvar økt mens hundane var på topp. Dermed fekk vi til mange økter og når dei i tillegg var så vellukka som i kveld, kunne vi kjøre smilande heim. Så flinke hundar vi har!

Apporteringstrening og litt atferdstrening

Vi trener for tida ein del på å apportere då med tanke på lausbitt/ fastbitt i melding ved rundering.

Eg har halde desse øvingane vekke frå runderinga førebels. Han er nå blitt ganske stødig i deler av runderinga og eg ønskjer no å utvikle det vidare. Skal prøve ut nokre tankar i helga. Men samstundes som dette foregår, trener vi på apportering.
Nå held Ekko fast i gjenstanden han har i munnen til eg seier takk. Han kan gå og hente den, komme på plass og vente til eg seier takk. Bra. Men eg ser at straks eg tar fram lausbittet, blir det lett tatt i den eine enden, ikkje midt på slik han gjer det med apportbukken. Det må finjusterast.

I kveld har eg hatt Ekko i utgangsstilling, gått bort til ein sekk, lagt lausbittet der, gått tilbake igjen og bede hunden rundere. Han spring ut, hentar lausbittet, kjem tilbake på plass, leverer lausbittet på kommando. Får ny kommando "vis mann", spring saman med meg ut til sekken og får premie der. Dette gjorde han i 4 vellukka repetisjonar. Nå har ikkje utfordringen vore særleg stor då dette har foregått innandørs og med kort avstand. Eg reknar med å trene apportering med andre gjenstandar framover slik at sjølve apporteringa sit godt. Det kan hende eg prøver på metoden som er skriven om i artikkelen: "Innlæring av bringkobbelmelding med baklengskjeding" i løpet av helga. Men så er det jo at han bør prøve blindslag òg snart.

Vi har òg trent litt på targeting. Og det treng vi! Eg får ikkje til å lære Ekko å overføre frå target til gjenstanden. Han er bare targetfiksert. Når eg står og ventar, blir han til slutt kjempefrustrert og byrjar å øydelegge det han skulle setje snuten på. Rart at eg ikkje finn nøkkelen inn der, men vi får bare fortsetje og satse på at "øving gjer meister"


Atferdstrening:
Bak all treninga ligg jo alltid "problemet" vårt: Atferden til Ekko. Kronprinsessa dreiv med utagerande festing i ungdommen, Ekko driv med utagering han òg, men om eg skal kalle det festleg er vel å overdrive litt.....

Det at eg aldri er trygg på om han går til fullt angrep på andre hundar, gjer at han får eit liv i band alt for mykje. Men av og til får han litt fridom. I går var ein sånn dag. Elisabeth og eg gjekk tur i sanddynene saman med hundane Faya og Ekko. Dei leiker ikkje i lag. Ekko har stor respekt for henne. Vi hadde prøvd å ha dei fri i lag ein gong før, Då hoppa Ekko opp på meg. Dette var nesten over grensa for kva han vågde.... Han fann fort ut at den vesle bestemte tollertispa ikkje kom til å spise han opp, men ho ville ikkje leike. I går gjekk dei lenge i lag. Begge sprang, men kvar for seg. Ekko inviterte stadig til leik, helst det å springe etter kvarandre. På slutten var ho litt med. Ekko hadde ingen problem med å lese språket hennar. Han stoppa straks ho gav melding.
Han kom inn på innkalling dei få gongen vi såg hundar i det fjerne. Men så dukka det opp ein hund (det var blitt mørkt og vi såg lite) som Ekko oppdaga og møtte før eg i det heile såg situasjonen. Då hjelpte ingen innkalling - ingenting. Det kom eit bjeff og Ekko kom tilbake. Eg var først redd, men truleg var det ei tispe som bare trengte å melde frå om at han fekk kome seg vekk. Flaks. Eg likte ikkje den. Opplever utviklinga i forhold til møta andre hundar som stilleståande.

Så dreg vi på atferdstrening ein time etterpå. No skal han vere figuranthund for andre usikre hundar. Og svisj er guten på jobb! Han bryr seg lite om dei andre, kan passere, ser på dei og på meg. Litt godsnakk og premie og livet er flott.

Neste morgon: Han ser ein hund på andre sida av ein brei veg: Full utagering.
Eg undrar meg over min firbeinte ven. Ka foregår inne i koblingane hans? Han var heldigvis i band, og eg har etterkvart fått litt trening i å håndtere 50kg utagering. Eg vakna i alle fall.....

PS bilete er ikkje Faya og Ekko (det fins ikkje svarte tollerar?), men kun for illustrasjon. Det er Ekko og ei anna bestemt dame, Kita.

Endeleg er vi i gang igjen.

Nå er formen god, og vi har fått trent rundering i to dagar. Ein dag med vind og til tider hagl og ein dag med sol og vårglimt.

Laurdagen på Bore viste at eg gjorde post 2 for vanskeleg. han fauk fort til nr 1, men rota til når han skulle forbi meg og over til nr 2. Det kan vere vi som stod for rotete, det kan vere at vi burde hatt ein enklare variant der. Men i alle fall gjorde figurant seg synleg og Ekko var på hogget igjen. Han har flott driv mellom figurantane etter det. Ser at han bruker nasen. Td såg eg fleire variantar der han snudde 90grader straks han fekk ferten av figuranten. Han held eit godt tempo og er stort sett i nærleiken av meg når han krysser. Leik hjå figurant er heilt topp! Og ekstra kjekt var det i dag med to mannlege figurantar som kunne bli litt med på drakampen.

Vi rakk to runder og eg gjorde same tabbe i runde to..... Kanskje eg treng å bli klikkartrent????

Våte og nøgde drog vi heimover. Skulle gjerne ha sett litt på korleis dei gjorde det i den gruppa som dreiv med spor òg, men det får vi ta ein annan gong.

Sundag på Sviland, var sundag i sol! Det trengte vi!
Her har vi ein ung figurant som har kakaopause og Silje som viser Max nokre kjekke leiker ho har. Tone prøver å halde villbassen på plass.

Det var kjekt å sjå Max krible av iver etter å setje i gang. Han hadde prøvd det ein gong før og var kjempegira! Dette var tydeleg kjekt.

Ekko runderte bra i dag òg. Det blei ikkje leik då eg var litt utrygg på korleis figurantane ville greie å kontrollere leiken. Men godbit er jo kjempegodt det òg. Eg er alltid i tvil når eg stopper han. Skulle han fått halde på lenger, og vi gjort det litt lettare ei stund? Når eg les om det, så ser eg at noen meiner at dei skal halde på til dei ikkje vil ha premien lenger, vi skal heller gjere det enklare ein periode slik at vi sikrar oss at dei lukkast. Eg stopper for eg ser at han slit med å fyke ut i ein periode. Eg kunne kanskje heller bestemt at figurantane skulle vere nærare/ synlegare ei stund? Må tenke på det.

Registrerte at det var mykje lyd i oss i dag. Vi slit med å la hundane få finne ut av det sjølv. Blir hunden sitjande igjen og sjå på figurant etter godbiten for lenge, kjem det lyd frå hundeførar. Vi bør jo stoppe hunden om han blir verande hjå figurant 1, men førebels har eg ikkje opplevd ein hund som er blitt verande igjen der for godt......
Og skal vi stoppe ein hund som verkar meir gira enn fokusert? Og korleis får giret over på fokus om oppgåva?
Ser det er lett for hundane å springe på hugsen, altså har dei ikkje fått inn signalet om å krysse nær førar for då kjem eg rett til matfatet/leiken?
Den evige faren mellom å gå for fort fram og å bli på eit nivå...
Eg var mykje "linjemann" i dag og det var interessant. Må tenkje meir på ein del av det eg såg der og så må eg få filma Ekko og meg i aksjon slik at eg får sett ka vi kan bli betre på.

Vi har ein del diskusjon om hunden skal springe i rett linje mellom figurantane eller om han skal på skrått inn mot hundeførar og i bein linje (90graders vinkel) derfrå og ut. Skulle gjerne hatt eit klokt svar her. Har funne artikkelen til Køste og Egtvedt frå 2004 der dei viser med teikning kva dei meiner. Men det skriv eg om i neste innlegg.

Ekko blir ikkje heilt utslitt av å rundere. Etter ein kvil syns han at livet må ha fleire utfordringar. I dag har utfordringane vore søk. Eg har hatt for lett for å legge det han skal finne på plassar eg har brukt før og såg at han blei litt for lite fokusert på nasen, men gjekk rett på hugsen. I det siste har eg variert meir, sjølv om det ikkje er lett når det er innomhus.

I dag såg han eg pakka pølsebitar inn i ein dorull og teipa den igjen. Deretter fekk han beskjed om å bli der han var og eg vandra rundt i fleire rom før eg fann gøymestaden. Han jobba godt. Eg såg han fulgte løypa mi, men tok ein bråsnu då han nærma seg stolen. Og til slutt: Halen i veret, premien i munnen og rett til koseplassen for å nyte byttet! Gjentok det tre gonger.

Kampen mot taggarane.

Så er eg endeleg heime igjen. Hadde fine dagar hjå Torhild på kennelen òg. Blei litt forelska i ei labradortispe eg delte hybel med. I alle fall påstod Torhild det. Eg skal ikkje nekte, eg. Ho var ganske søt og vi likte å vere saman. Men det er nå godt å kome heim, sjøl om sjefen ikkje er opplagt til livleg uteliv. Gjekk glipp av trening på torsdag òg. Men satsar på å få henne på beina til helga.

På torsdag skulle vi gå kveldsturen og der ser eg ein mann som står i ein merkeleg stilling inn mot veggen på Sanitetsbygget. Han har knekk i knea og er litt skeiv elles òg syns eg. Ein taggar. Eg fyk ut og kjeftar! Kom deg vekk! Ingen tagging på bygg eg har i mitt ansvarsområde! Mor ber meg roe meg ned. Det er bare ein mann som står og tisser, seier ho. Hallo, kor dum går det ann å vere? Han såg ikkje ut som ein menneskekvelp akkurat. Kvelpar bøyer knea når dei skal tisse, men vi lærer jo etterkvart betre. Nemleg at når vi blir større, løfter vi den eine foten før vi tisser. Og han her såg jo ganske voksen ut. Har han ikkje lært det? Nei, eg trur det var ein taggar. Eg greidde ikkje heilt å roe meg. Trur ikkje han heller kjente seg trygg for han begynte å gå den vegen vi gjekk, men snudde då han såg meg. Hm. Sikker på at vi redda veggen den kvelden.

Mor blei usikker ho òg, for eg såg nok kor nøye ho sjekka veggen då vi gjekk forbi ein gong til.

Men nå må eg kvile litt, har trent på å halde apporten same ka mor gjer. Ganske slitsomt.